Τι θα έπρεπε να επιζητούμε από τα παιδιά;

Συντάχθηκε από:  Σάββατο, 25 Απριλίου 2015 12:28

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου θεωρούμε πολυτέλεια την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, πράγματα όπου έπρεπε να θεωρούμε δεδομένα. Μεγαλώνουμε σε ένα κόσμο άδικο όπου κυριαρχεί η διαφθορά, το ψέμα και η απάτη. Καταπατώνται συνταγματικά δικαιώματα και εμείς ως πολίτες απλώς δικαιολογούμε τους εαυτούς μας και συμβάλλουμε στην καταστροφή μας. Είμαστε απαθείς και συμβιβαζόμαστε. Δε χρειαζόμαστε άλλους τέτοιους πολίτες, όχι. Χρειαζόμαστε πολίτες που σκέφτονται και ενεργούν. Πολίτες που θα προτιμούν να αναλάβουν να λύσουν κάποιο πρόβλημα που απαιτεί εξυπνάδα από το να ακολουθούν οδηγίες. Πολίτες που δεν θα είναι απλώς άριστοι στα χαρτιά με γεμάτα βιογραφικά, αλλά που θα έχουν την προσωπική σπίθα, το πάθος για ρίσκα, την επιθυμία να αμφισβητούν το κατεστημένο. Πολλοί νέοι στις μέρες μας είναι σαν να μιλούν σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο σενάριο. Ο καλύτερος τρόπος για να ξαναχτιστεί αυτή η κοινωνία από την αρχή, όπου όλοι θα μάχονται για ήθος και ιδανικά είναι να ξεκινήσουμε από την προσχολική ηλικία.

Τι θα έπρεπε να επιζητούμε παιδαγωγοί και γονείς; Παιδιά που θα έχουν την ευκαιρία να βρουν τον προσωπικό τους δρόμο και όχι να πασχίζουν για να κερδίσουν ένα τρόπαιο. Να έχουν πρωτότυπες ιδέες αντί να πειθαρχούν, να παίρνουν ρίσκα και να κάνουν λάθη, να διασκεδάζουν, να ονειρεύονται και να αναζητούν τη μάθηση. Και εμείς; Εμείς να είμαστε συνοδοιπόροι στην πορεία κατάκτησης της γνώσης, να τραβάμε βοηθητικά τα κουπιά στην τρικυμία της.

Μου είναι αδύνατον να ξεχάσω τα λόγια εκείνου του παιδιού: «Εγώ αυτή θα την κόψω κομματάκια, θα τη βάλω στο φούρνο, θα την ψήσω και θα τη φάω! Θα σου δώσω κι εσένα λίγη». Τα λόγια ενός τρίχρονου θυμωμένου παιδιού με την παιδαγωγό του, που πριν από λίγο το είχε ντροπιάσει μπροστά στους φίλους του επειδή απλώς δεν ήθελε να ακολουθήσει την επιβεβλημένη δράστηριότητα. Είχε «εξοριστεί» από την υπόλοιπη ομάδα ώστε να έχει χρόνο και χώρο για να σκεφτεί τι έκανε. Να σκεφτεί δηλαδή αν ήταν λάθος που ακολούθησε το δικό του δρόμο και ανάγκη για μάθηση.

Ο κλάδος μας βρίθει ακόμα από «αυθεντίες» του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», αλλά οι εποχές άλλαξαν, οι παιδαγωγοί κατεβαίνουν από τους θρόνους, δίνουν τα σκήπτρα στα παιδιά και αφήνουν εκείνα να τους δείξουν τους δρόμους που έχουν ανάγκη να ακολουθήσουν για να μάθουν.

Γονείς και παιδαγωγοί ας συνεργαστούμε και ας φροντίσουμε η παιδική τους ηλικία να είναι αξιομνημόνευτη!

Submit to FacebookSubmit to Twitter