Τα μωρά πρέπει να περπατάνε μόνα τους

Συντάχθηκε από:  Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 00:00

Μερικές φορές νιώθουμε υποχρεωμένοι να περπατάμε τα μωρά, επειδή νομίζουμε ότι χρειάζονται βοήθεια για να αναπτύξουν τις κινητικές τους δεξιότητες και ότι πρέπει να τους τις μάθουμε. Ανησυχούμε ότι τα παιδιά θα πέσουν αν δεν τα βοηθήσουμε.
Οπότε, γιατί να μην περπατάμε τα μωρά;

Η σοφία του σώματος: «Μόνο ένα μωρό γνωρίζει πώς ακριβώς οι αρθρώσεις του θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν,» σημειώνει η Carol Pinto –μακροχρόνια συνεργάτης του RIE (Resources for Infant Educarers), επαγγελματίας της μεθόδου Feldenkrais. Με άλλα λόγια, όταν ασχολούμαστε με την κινητική ανάπτυξη, τα μωρά είναι αυτοδίδακτα. Με το να κρατάμε τα χέρια ενός μωρού για να το κινητοποιήσουμε, για να τοποθετήσουμε και να επανατοποθετήσουμε το σώμα του, εμποδίζουμε την φυσική του ικανότητα να βρει την ισορροπία του, να αντιληφθεί τις χωρικές σχέσεις και να κρίνει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. Καλύτερα να εμπιστευόμαστε τα μωρά στο περπάτημα όταν είναι έτοιμα, έτσι τα ενθαρρύνουμε στη διανοητική και σωματική τους επίγνωση.

Ασφάλεια: Ενημέρωση και ασφάλεια πάνε μαζί. Με το να περπατάμε τα μωρά τα καθιστούμε λιγότερο ενήμερα –τους δίνουμε μία λανθασμένη αίσθηση της ισορροπίας και των ικανοτήτων τους– γεγονός αρκετά επικίνδυνο. Στο άρθρο Don’t Stand Me Up περιγράφω ένα ατύχημα στο σπίτι μας με εμπλεκόμενους τον σύζυγό μου και το νήπιο ενός φίλου που είχε συνηθίσει να το περπατάνε όταν κατεβαίνει τα σκαλιά. Αλλά τα μωρά που τους έχει επιτραπεί ελευθερία κινήσεων και αναπτύσσονται με το δικό τους τρόπο αποκτούν την αυτογνωσία που τα κρατάει πιο ασφαλή. Η εσωτερική τους αίσθηση ισορροπίας και κρίσης είναι άθικτη, οι κινήσεις υπολογίζονται προσεκτικά και τείνουν να κάνουν λιγότερες ριψοκίνδυνες κινήσεις. Σε μία μελέτη του 1971 σχετικά με την φυσική ακαθόριστη κινητική ανάπτυξη στο Ινστιτούτο Pikler, ερευνητές περιέγραψαν τις κινήσεις των παιδιών ως «καλά συντονισμένες, με φειδώ και προσεκτικές». Επίσης, σημείωσαν ότι «τα παιδιά, χωρίς καμία εξαίρεση, είχαν τις κατάλληλες ηλικιακά δεξιότητες».

Συνήθειες, Εξαρτήσεις: Περπατήστε τα μωρά και είναι πολύ πιθανό να θέλουν βοήθεια ξανά και ξανά. Αυτό όχι μόνο δημιουργεί μία ανθυγιεινή εξάρτηση από κάποιον ενήλικα για σωματική ισορροπία, αλλά και μία συνήθεια που το μωρό θα θέλει να συνεχίσει (και πολύ πιο συχνά από ότι θα θέλουμε εμείς). Τα μωρά λατρεύουν την επανάληψη. Μωρά που δεν έχουν τοποθετηθεί ή βοηθηθεί στο περπάτημα, δε το ζητάνε ποτέ.

Αποτροπή για ανεξάρτητο παιχνίδι: Η συνήθεια του περπατήματος δημιουργεί στο μωρό μία περιττή και μη παραγωγική εξάρτηση από τον ενήλικα για διασκέδαση. Η εμπλοκή του γονέα στην επανάληψη της δραστηριότητας γίνεται εμπόδιο, όταν το παιδί θα μπορούσε να εργάζεται ευτυχισμένο για την ανάπτυξη των κινητικών του δεξιοτήτων με το δικό του τρόπο, ή να συμμετέχει σε άλλες πιο εκπαιδευτικές, δημιουργικές και εξερευνητικές δραστηριότητες που το ίδιο δημιούργησε.

Περιορισμός: Παρόλο που μάλλον πιστεύουμε ότι ο καλοπροαίρετος χειρισμός ενός μωρού το βοηθά να μάθει να κινείται ελεύθερα, στην πραγματικότητα το περιορίζουμε (ακριβώς όπως όταν το στηρίζουμε για να κάτσει και να σταθεί όρθιο). Τα μωρά χρειάζονται πολλή εξάσκηση για να αποκτήσουν καινούργιες δεξιότητες και την πετυχαίνουν με το να κινούνται ελεύθερα. Είναι καλύτερο να ενθαρρύνουμε αυτή την ελευθερία και να τα εμπιστευόμαστε στα ένστικτά τους. Μόνο τα μωρά γνωρίζουν τι είναι έτοιμα να κάνουν και τι ακόμα προσπαθούν.

Απώλεια κινητικών μεταβάσεων: Ερευνητές στο Ινστιτούτο Pikler σημείωσαν επίσης κατά την παρατήρηση των 722 παιδιών που ανατράφηκαν στο ορφανοτροφείο-μοντέλο (το μόνο μέρος που είμαι ενήμερη ότι η φυσική ακαθόριστη κινητική ανάπτυξη έχει μελετηθεί) ότι τα παιδιά διατηρούσαν ένα «σταθερό και υψηλό επίπεδο δραστηριότητας καθ’ όλη την περίοδο εκμάθησης νέων κινητικών δεξιοτήτων και άλλαζαν τις στάσεις τους κατά μέσο όρο τουλάχιστον μία κάθε ένα λεπτό. Αυτό υποδηλώνει ότι ένα περιορισμένο στις ελεύθερες κινήσεις του παιδί στερείται των πολύωρων ασκήσεων μετάβασης στάσεων προτού κατακτήσει την επόμενη αναπτυξιακή δεξιότητα.
Αυτές οι υπέροχες κινητικές μεταβάσεις είναι μία από τις ειδοποιούς διαφορές που έχω δει ανά τα χρόνια μεταξύ των μωρών που τους επιτρέπεται να αναπτυχθούν χωρίς παρεμβάσεις και των μωρών που δεν τους επιτρέπεται.

Εμπιστοσύνη + Κατάκτηση = Αυτοπεποίθηση: Η βασική εμπιστοσύνη στο μωρό σημαίνει ότι του επιτρέπουμε να είναι εκείνο οδηγός της ανάπτυξής του. Όταν το μωρό νιώθει την εμπιστοσύνη μας και του επιτρέπεται να βιώνει τους κατάλληλους, επιλεγμένους από το ίδιο αγώνες και στη συνέχεια να κατέχει τελικά τα ανεξάρτητα επιτεύγματά του (όπως το περπάτημα), η αυτοπεποίθηση τροφοδοτείται. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «τώρα μπορώ επιτέλους να το κάνω χωρίς τα χέρια του μπαμπά να με κρατάνε» και στο «πωπω, κοίτα τι έκανα!»

Είμαι αρκετός: Όταν βγαίνουμε ραντεβού, όλοι θέλουν να ξέρουν πότε θα παντρευτούμε. Μετά παντρευόμαστε και ρωτάνε πότε θα κάνουμε παιδί. Μετά.. χαμογελάει; Κάθεται; Περπατάει; Μιλάει; Γιατί μάς είναι τόσο δύσκολο να εκτιμήσουμε ό,τι συμβαίνει τώρα;
Τα μωρά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι τα εκτιμάμε, τα χαιρόμαστε και τα αγαπάμε για οτιδήποτε είναι ικανά να κάνουν αυτή τη στιγμή. Γενικά, ποτέ δεν έχουν την ανάγκη να τα βοηθήσουμε με τα βασικά όπως να καθίσουν, να σταθούν και να περπατήσουν. Η παρέμβασή μας μόνο μπερδεύει τη διαδικασία και με πολλούς τρόπους την διαφθείρει. Πραγματικά δε χρειάζονται την βοήθειά μας, όσο πολύ κι αν παρασυρόμαστε να τη δώσουμε. Η Magda Gerber γράφει, «Αν τα βρέφη είναι έτοιμα να κάνουν κάτι, θα το κάνουν. Για την ακρίβεια, όταν είναι έτοιμα, πρέπει να το κάνουν.»

Μετάφραση από: http://www.janetlansbury.com/2011/03/9-reasons-not-to-walk-babies/

Submit to FacebookSubmit to Twitter