Αμαλία Ψυλλίδη

Αμαλία Ψυλλίδη

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 00:00

Τα μωρά πρέπει να περπατάνε μόνα τους

Μερικές φορές νιώθουμε υποχρεωμένοι να περπατάμε τα μωρά, επειδή νομίζουμε ότι χρειάζονται βοήθεια για να αναπτύξουν τις κινητικές τους δεξιότητες και ότι πρέπει να τους τις μάθουμε. Ανησυχούμε ότι τα παιδιά θα πέσουν αν δεν τα βοηθήσουμε.
Οπότε, γιατί να μην περπατάμε τα μωρά;

Η σοφία του σώματος: «Μόνο ένα μωρό γνωρίζει πώς ακριβώς οι αρθρώσεις του θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν,» σημειώνει η Carol Pinto –μακροχρόνια συνεργάτης του RIE (Resources for Infant Educarers), επαγγελματίας της μεθόδου Feldenkrais. Με άλλα λόγια, όταν ασχολούμαστε με την κινητική ανάπτυξη, τα μωρά είναι αυτοδίδακτα. Με το να κρατάμε τα χέρια ενός μωρού για να το κινητοποιήσουμε, για να τοποθετήσουμε και να επανατοποθετήσουμε το σώμα του, εμποδίζουμε την φυσική του ικανότητα να βρει την ισορροπία του, να αντιληφθεί τις χωρικές σχέσεις και να κρίνει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. Καλύτερα να εμπιστευόμαστε τα μωρά στο περπάτημα όταν είναι έτοιμα, έτσι τα ενθαρρύνουμε στη διανοητική και σωματική τους επίγνωση.

Ασφάλεια: Ενημέρωση και ασφάλεια πάνε μαζί. Με το να περπατάμε τα μωρά τα καθιστούμε λιγότερο ενήμερα –τους δίνουμε μία λανθασμένη αίσθηση της ισορροπίας και των ικανοτήτων τους– γεγονός αρκετά επικίνδυνο. Στο άρθρο Don’t Stand Me Up περιγράφω ένα ατύχημα στο σπίτι μας με εμπλεκόμενους τον σύζυγό μου και το νήπιο ενός φίλου που είχε συνηθίσει να το περπατάνε όταν κατεβαίνει τα σκαλιά. Αλλά τα μωρά που τους έχει επιτραπεί ελευθερία κινήσεων και αναπτύσσονται με το δικό τους τρόπο αποκτούν την αυτογνωσία που τα κρατάει πιο ασφαλή. Η εσωτερική τους αίσθηση ισορροπίας και κρίσης είναι άθικτη, οι κινήσεις υπολογίζονται προσεκτικά και τείνουν να κάνουν λιγότερες ριψοκίνδυνες κινήσεις. Σε μία μελέτη του 1971 σχετικά με την φυσική ακαθόριστη κινητική ανάπτυξη στο Ινστιτούτο Pikler, ερευνητές περιέγραψαν τις κινήσεις των παιδιών ως «καλά συντονισμένες, με φειδώ και προσεκτικές». Επίσης, σημείωσαν ότι «τα παιδιά, χωρίς καμία εξαίρεση, είχαν τις κατάλληλες ηλικιακά δεξιότητες».

Συνήθειες, Εξαρτήσεις: Περπατήστε τα μωρά και είναι πολύ πιθανό να θέλουν βοήθεια ξανά και ξανά. Αυτό όχι μόνο δημιουργεί μία ανθυγιεινή εξάρτηση από κάποιον ενήλικα για σωματική ισορροπία, αλλά και μία συνήθεια που το μωρό θα θέλει να συνεχίσει (και πολύ πιο συχνά από ότι θα θέλουμε εμείς). Τα μωρά λατρεύουν την επανάληψη. Μωρά που δεν έχουν τοποθετηθεί ή βοηθηθεί στο περπάτημα, δε το ζητάνε ποτέ.

Αποτροπή για ανεξάρτητο παιχνίδι: Η συνήθεια του περπατήματος δημιουργεί στο μωρό μία περιττή και μη παραγωγική εξάρτηση από τον ενήλικα για διασκέδαση. Η εμπλοκή του γονέα στην επανάληψη της δραστηριότητας γίνεται εμπόδιο, όταν το παιδί θα μπορούσε να εργάζεται ευτυχισμένο για την ανάπτυξη των κινητικών του δεξιοτήτων με το δικό του τρόπο, ή να συμμετέχει σε άλλες πιο εκπαιδευτικές, δημιουργικές και εξερευνητικές δραστηριότητες που το ίδιο δημιούργησε.

Περιορισμός: Παρόλο που μάλλον πιστεύουμε ότι ο καλοπροαίρετος χειρισμός ενός μωρού το βοηθά να μάθει να κινείται ελεύθερα, στην πραγματικότητα το περιορίζουμε (ακριβώς όπως όταν το στηρίζουμε για να κάτσει και να σταθεί όρθιο). Τα μωρά χρειάζονται πολλή εξάσκηση για να αποκτήσουν καινούργιες δεξιότητες και την πετυχαίνουν με το να κινούνται ελεύθερα. Είναι καλύτερο να ενθαρρύνουμε αυτή την ελευθερία και να τα εμπιστευόμαστε στα ένστικτά τους. Μόνο τα μωρά γνωρίζουν τι είναι έτοιμα να κάνουν και τι ακόμα προσπαθούν.

Απώλεια κινητικών μεταβάσεων: Ερευνητές στο Ινστιτούτο Pikler σημείωσαν επίσης κατά την παρατήρηση των 722 παιδιών που ανατράφηκαν στο ορφανοτροφείο-μοντέλο (το μόνο μέρος που είμαι ενήμερη ότι η φυσική ακαθόριστη κινητική ανάπτυξη έχει μελετηθεί) ότι τα παιδιά διατηρούσαν ένα «σταθερό και υψηλό επίπεδο δραστηριότητας καθ’ όλη την περίοδο εκμάθησης νέων κινητικών δεξιοτήτων και άλλαζαν τις στάσεις τους κατά μέσο όρο τουλάχιστον μία κάθε ένα λεπτό. Αυτό υποδηλώνει ότι ένα περιορισμένο στις ελεύθερες κινήσεις του παιδί στερείται των πολύωρων ασκήσεων μετάβασης στάσεων προτού κατακτήσει την επόμενη αναπτυξιακή δεξιότητα.
Αυτές οι υπέροχες κινητικές μεταβάσεις είναι μία από τις ειδοποιούς διαφορές που έχω δει ανά τα χρόνια μεταξύ των μωρών που τους επιτρέπεται να αναπτυχθούν χωρίς παρεμβάσεις και των μωρών που δεν τους επιτρέπεται.

Εμπιστοσύνη + Κατάκτηση = Αυτοπεποίθηση: Η βασική εμπιστοσύνη στο μωρό σημαίνει ότι του επιτρέπουμε να είναι εκείνο οδηγός της ανάπτυξής του. Όταν το μωρό νιώθει την εμπιστοσύνη μας και του επιτρέπεται να βιώνει τους κατάλληλους, επιλεγμένους από το ίδιο αγώνες και στη συνέχεια να κατέχει τελικά τα ανεξάρτητα επιτεύγματά του (όπως το περπάτημα), η αυτοπεποίθηση τροφοδοτείται. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «τώρα μπορώ επιτέλους να το κάνω χωρίς τα χέρια του μπαμπά να με κρατάνε» και στο «πωπω, κοίτα τι έκανα!»

Είμαι αρκετός: Όταν βγαίνουμε ραντεβού, όλοι θέλουν να ξέρουν πότε θα παντρευτούμε. Μετά παντρευόμαστε και ρωτάνε πότε θα κάνουμε παιδί. Μετά.. χαμογελάει; Κάθεται; Περπατάει; Μιλάει; Γιατί μάς είναι τόσο δύσκολο να εκτιμήσουμε ό,τι συμβαίνει τώρα;
Τα μωρά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι τα εκτιμάμε, τα χαιρόμαστε και τα αγαπάμε για οτιδήποτε είναι ικανά να κάνουν αυτή τη στιγμή. Γενικά, ποτέ δεν έχουν την ανάγκη να τα βοηθήσουμε με τα βασικά όπως να καθίσουν, να σταθούν και να περπατήσουν. Η παρέμβασή μας μόνο μπερδεύει τη διαδικασία και με πολλούς τρόπους την διαφθείρει. Πραγματικά δε χρειάζονται την βοήθειά μας, όσο πολύ κι αν παρασυρόμαστε να τη δώσουμε. Η Magda Gerber γράφει, «Αν τα βρέφη είναι έτοιμα να κάνουν κάτι, θα το κάνουν. Για την ακρίβεια, όταν είναι έτοιμα, πρέπει να το κάνουν.»

Μετάφραση από: http://www.janetlansbury.com/2011/03/9-reasons-not-to-walk-babies/

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 00:00

Απελευθερώνοντας τη δημιουργικότητα

-Πώς καταλαβαίνεις ότι ένας ελέφαντας μπήκε στο ψυγείο;
-Από τις πατημασιές στο βούτυρο.
Τέτοιες ατάκες πάντα με κάνουν να χαμογελώ και να σκέφτομαι πόσο συναρπαστική γίνεται η σκέψη, όταν αναζητά το διαφορετικό καταρρίπτοντας τους κανόνες, όταν διασκεδάζει φτιάχνοντας νέους.

Κανόνες που έχουμε προσκολληθεί κατά την πολυετή εκπαιδευτική μας κατάρτιση στον προκαθορισμένο τρόπο σκέψης, στη μία σωστή απάντηση και στην ενοχή του λάθους (τιμωρία, βαθμοθηρία, θεσμική αποτυχία). Η «αποκλίνουσα σκέψη», απαραίτητη για την ανάπτυξη της δημιουργικότητας, είναι το ακριβώς αντίθετο της παραπάνω εκπαιδευτικής λογικής. 

Η δημιουργικότητα υπάρχει έμφυτη σε κάθε άνθρωπο, όχι μόνο στις τέχνες ή σε ανθρώπους-ταλέντα. Είναι αναγκαιότητα και όχι κάποια επιλογή. Είναι διαδικασία, προσπάθεια να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο και εμπεριέχει αξία.  Μία συνεχής προσπάθεια για το καλύτερο, προσπερνώντας τις πρώτες και εύκολες απαντήσεις, συνδεδεμένη με συναισθήματα, ένστικτα και πρωτόγονα κομμάτια του εγκεφάλου.

Ανθίζει σε περιβάλλοντα όπου δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις, όπου υπάρχει ελευθερία για εξερεύνηση και γένεση ιδεών σε μία χαοτική μα συνάμα οργανωμένη σκέψη. Κάθε ιδέα, ακόμα και γελοία, είναι σημαντική ώστε να δώσει χώρο στην επόμενη, να εκφραστεί ανοιχτά για να προκαλέσει νέες αντιδράσεις του μυαλού.

Θέληση για νέες εμπειρίες, ονειροπόληση, αντιδραστική συμπεριφορά, αυθορμητισμός είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά των δημιουργικών παιδιών. Κάθε παιδί είναι, ακόμα κι αν νομίζει πως δεν είναι, δημιουργικό. Να του συμπεριφερόμαστε πιστεύοντας ότι είναι και να το ενθαρρύνουμε σε νέες περιπέτειες, να ψάχνουμε μαζί νέους τρόπους και οπτικές, να το αφήνουμε να βαρεθεί για να δημιουργήσει από την αρχή.

Πηγές:
1.  Sir Ken Robinson - Can Creativity Be Taught?, https://www.youtube.com/watch?v=vlBpDggX3iE, τελευταία επίσκεψη: 25/5/2015
2. Schwartz, K. (2013) «On the Edge of Chaos: Where Creativity Flourishes», http://ww2.kqed.org/mindshift/2014/05/06/on-the-edge-of-chaos-where-creativity-flourishes/, τελευταία επίσκεψη: 20/2/2017

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 00:00

Μάθε παιδί μου γράμματα

Οι τελευταίες εξελίξεις στην εκπαιδευτική κατεύθυνση της Αμερικής καταδεικνύουν την ασφυκτική τάση για ακόμα πιο στενά μαθησιακά ορόσημα, τοποθετημένα σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες. Παιδιά των 5 και 6 χρόνων παρακολουθούν αδρανή επί ώρες μαθήματα ακαδημαϊκών προδιαγραφών με ελάχιστη έως και μηδενική ενασχόληση με τις τέχνες, τη μουσική, χωρίς πειραματισμούς και ελεύθερο παιχνίδι. Αξιολογούνται και βαθμολογούνται για τις επιδόσεις τους – τι κι αν τα περισσότερα δεν είναι καν έτοιμα αναπτυξιακά για να ανταποκριθούν, αναγκάζονται να παρακολουθήσουν μαθήματα σε καλοκαιρινά σχολεία για να αναπληρώσουν τα κενά και να φτάσουν τα επιθυμητά επίπεδα στα μαθηματικά, τη γραφή και την ανάγνωση. Κάποια αποβάλλονται κιόλας. Στο νηπιαγωγείο. Αποβάλλονται.

Αυτή η έρευνα  αναφέρει τις διαφορές των νηπιαγωγείων στην Αμερική κατά τα έτη 1998 και 2010.
Συνοπτικά, οι κυριότερες είναι οι εξής:
• Τα νηπιαγωγεία του 2010 τείνουν να υποκαταστήσουν την πρώτη τάξη του δημοτικού.
• Το 1998 το 31% των νηπιαγωγών πίστευαν ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ανάγνωση στο νηπιαγωγείο. Το 2010 το ποσοστό αυτό φτάνει στο 80%.
• Το 2010 σημειώνεται 18% μείωση στην καθημερινή μουσική ενασχόληση, 16% στην ενασχόληση με τις τέχνες, 14% μείωση στην ελεύθερη επιλογή δραστηριοτήτων από τα παιδιά για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα και 20% μείωση στους χώρους της τάξης όπου τα παιδιά μπορούν να παίξουν και να ανακαλύψουν. Αντιθέτως, σημειώνεται αύξηση 15% στην καθημερινή χρήση των τετραδίων εργασίας για ανάγνωση και μαθηματικά.
• Το 1998 οι νηπιαγωγοί δε χρησιμοποιούσαν προκαθορισμένα τεστ για να αξιολογήσουν την πρόοδο των μαθητών τους. Το 2010 το 29% των νηπιαγωγών αξιολογεί με τέτοια τεστ τους μαθητές τουλάχιστον 1 φορά το μήνα.

Το 1970 η Γερμανία αποφάσισε να μετατρέψει τα νηπιαγωγεία της σε γνωστικά κέντρα. Έρευνα  έγινε ανάμεσα σε 50 τάξεις που βασίζονταν στο παιχνίδι και 50 τάξεις-γνωστικά κέντρα και είχε ως αποτέλεσμα ότι μέχρι 10 ετών τα παιδιά που είχαν παίξει υπερτερούσαν των άλλων ποικιλοτρόπως. Ήταν πιο προχωρημένα στην ανάγνωση και στα μαθηματικά, περισσότερο προσαρμοσμένα κοινωνικά και συναισθηματικά στο σχολείο, ήταν πιο δημιουργικά, έξυπνα και παραγωγικά, με καλύτερη προφορική έκφραση. Εξαιτίας αυτής της έρευνας, η Γερμανία επέστρεψε στο μοντέλο του παιχνιδιού.
Στην Φινλανδία , τα παιδιά δεν ξεκινάνε το σχολείο πριν τα 7. «Δεν είναι έτοιμα να ξεκινήσουν το σχολείο ακόμη.» αναφέρει η Tiina Marjoniemi, διευθύντρια του παιδικού σταθμού Franzenia. «Χρειάζονται χρόνο για παιχνίδι. Είναι η εποχή της δημιουργικότητας, να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες και να είναι αυτόνομα.»
Οι Φινλανδοί έχουν προτεραιότητα τη χαρά της μάθησης, το γλωσσικό εμπλουτισμό, την επικοινωνία και τουλάχιστον 90 λεπτά ελεύθερου παιχνιδιού την ημέρα. Δεν είναι απλώς παιχνίδι, είναι συνδυασμός ελεύθερου και πλαισιωμένου από το δάσκαλο παιχνιδιού με σκοπό να μάθουν μέσω αυτού και να αναπτυχθούν. Ο Pasi Sahlberg γράφει «Κύριος στόχος της Φινλανδίας είναι να διασφαλίσει ότι τα παιδιά είναι ευτυχισμένα και υπεύθυνα άτομα.»

Ο David Whitebread, διευθυντής στο Κέντρο Έρευνας για το Παιχνίδι στην Εκπαίδευση, Ανάπτυξη και Εκμάθηση στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, σχολιάζει ότι το παιχνίδι σε αυτές τις ηλικίες μπορεί επιτυχώς να συνδέσει τα παιδιά με τη διαδικασία της μάθησης, καθώς συμμετέχοντας σε κάτι ευχάριστο κινητοποιούνται για να το επανακαθορίσουν, να το βελτιώσουν και να αυξήσουν την πρόκληση. «Το παιχνίδι τα βοηθάει να γίνουν δυνατοί μαθητές.»
Το οργανωμένο παιχνίδι βοηθάει τα παιδιά να αναπτύξουν τη διάρκεια προσοχής τους, τη συγκέντρωση και την επίλυση προβλημάτων, δείκτες ακαδημαϊκής επιτυχίας πολύ ισχυρότεροι από την ικανότητα ανάγνωσης στην ηλικία των 4 χρόνων, προσθέτει ο Whitebread.

Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν ενεργητικά και κιναισθητικά, αλληλεπιδρώντας με μικρούς και μεγάλους, δημιουργώντας και ανακαλύπτοντας.  Όταν βιώνουν μαθησιακές εμπειρίες που δεν αντιστοιχούν στο αναπτυξιακό τους επίπεδο, στις ανάγκες και στην κουλτούρα τους, αυτό τους προκαλεί άγχος, ανασφάλεια, πόνο και θυμό. Όσο τα παιδιά επιβαρύνονται με αυστηρά ακαδημαϊκά προγράμματα και χάνουν όλο και περισσότερες ώρες από ελεύθερο παιχνίδι και κιναισθητικές εμπειρίες, τόσο θα αυξάνονται τα προβλήματα στη συγκέντρωση, στην προσοχή, στην ισορροπία και στη δύναμή τους, πριν ακόμα να πάνε νηπιαγωγείο. Ένας χρόνος αναβολής του νηπιαγωγείου προσφέρει ψυχική υγεία στα παιδιά, δυνατότητα για καλύτερη αυτορρύθμιση της προσοχής και της υπερκινητικότητάς τους όταν θα ξεκινήσουν το σχολείο, σύμφωνα με αυτή την έρευνα.

Το παιχνίδι είναι ο τρόπος που τα παιδιά φτιάχνουν ιδέες και αντιλαμβάνονται τις εμπειρίες τους με ασφάλεια. Είναι ένας παγκόσμιος βασικός μηχανισμός ανάπτυξης του ανθρώπου, όπως το βάδισμα και η ομιλία.

 

Πηγές:

1.    Washington Post, Kindergarten the new first grade? It’s actually worse than that. https://www.washingtonpost.com/news/answer-sheet/wp/2016/01/19/kindergarten-the-new-first-grade-its-actually-worse-than-that/?wpisrc=nl_answer&wpmm=1
2.    Washington Post, You won’t believe these kindergarten schedules. https://www.washingtonpost.com/news/answer-sheet/wp/2014/06/02/you-wont-believe-these-kindergarten-schedules/
3.    The Guardian, No grammar schools, lots of play: the secrets of Europe’s top education system. https://www.theguardian.com/education/2016/sep/20/grammar-schools-play-europe-top-education-system-finland-daycare
4.    Washington Post, How ‘twisted’ early childhood education has become — from a child development expert. https://www.washingtonpost.com/news/answer-sheet/wp/2015/11/24/how-twisted-early-childhood-education-has-become-from-a-child-development-expert/?wpisrc=nl_answer&wpmm=1
5.    Washington Post, Delaying kindergarten until age 7 offers key benefits to kids — study. https://www.washingtonpost.com/news/answer-sheet/wp/2015/10/07/delaying-kindergarten-until-age-7-offers-key-benefits-to-kids-study/

Παρακολουθώντας την ταινία θελήσαμε να γράψουμε ξεχωριστά δυο λόγια για την οπτική και τις μεθόδους του καινοτόμου παιδαγωγού Celestin Freinet. Άνθρωπος που πολέμησε και τραυματίστηκε βαριά, κουρασμένος και απογοητευμένος από τον πόλεμο και ό,τι πρεσβεύει, δεν έπαψε να είναι οραματιστής, να αγωνίζεται για να υλοποιήσει τις ιδέες του, να είναι γεμάτος αγάπη και ενδιαφέρον για τα παιδιά και τους συνανθρώπους του.

Στην πρώτη του διδακτική εμπειρία βρίσκεται ανάμεσα σε μαθητές ανέκφραστους και ακούνητους, πειθαρχημένους υπό τον φόβο του ξυλοδαρμού, βαριεστημένους και άκεφους. Αυτό δεν του αρέσει. Άλλωστε, ενδιαφέρεται ειλικρινά για τα παιδιά και είναι πνεύμα ελεύθερο, πώς γίνεται να του αρέσει και να συμφωνεί με μία τέτοια κατάσταση;
Η θέλησή του να αλλάξει τα δεδομένα μετατρέπεται σε έμπνευση, ώστε πολύ γρήγορα θα σκεφτεί τρόπους και μεθόδους που πλέον θα είναι υπέρ των παιδιών.

Παρατηρεί πόσο χαρούμενα και αφοσιωμένα είναι στο διάλειμμα και αποφασίζει να το μεταφέρει και μέσα στην τάξη! Αλλάζει τη διαρρύθμιση των θρανίων φτιάχνοντας ομάδες, όπου τα παιδιά θα βλέπουν το ένα το άλλο και θα συνεργάζονται. Οι ιστορίες που ακούγονται στην αυλή και ό,τι άλλο ενδιαφέρει τους μαθητές θα γίνουν τα νέα βιβλία. Η συνταγή με τα σαλιγκάρια της γιαγιάς, οι καλοκαιρινές διακοπές στην Αλγερία, η δουλειά του βοσκού μετατρέπονται σε πλούσιο και ενδιαφέρον υλικό, πάνω στο οποίο τα παιδιά θα συνεργαστούν και θα εργαστούν έχοντας τη βοήθεια όχι μόνο του Freinet, αλλά και του λεξικού και της βιβλιοθήκης. Η μάθηση αποκτά νόημα, γιατί συνδέεται με την καθημερινότητα και τη ζωή των παιδιών.

Υπέρμαχος των δημοκρατικών διαδικασιών θέλει οι μαθητές του να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται ελεύθερα, ώριμα και ισότιμα. Όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά με ψηφοφορία και ο ίδιος δε ντρέπεται να κάνει και να παραδεχτεί τα λάθη του. Φροντίζει τις ανάγκες τους δημιουργώντας επιπλέον ερεθίσματα για μάθηση: όλοι μαζί φτιάχνουν το εκτροφείο του Τιτέν που αγαπάει τόσο πολύ τα μικρά ζώα, καλλιεργούν το λαχανόκηπο που θέλει ο Νίνιο.

Τολμά να κινηθεί έξω από τα πλαίσια και όρια του σχολείου. Οργανώνει επισκέψεις στα διάφορα εργαστήρια, για να ενημερωθούν και να παρατηρήσουν οι μαθητές τα αντίστοιχα επαγγέλματα. Επικοινωνεί με βιομήχανο στο Παρίσι που έχει τυπογραφικό εξοπλισμό και είναι διατεθειμένος να τον αγοράσει με δικά του χρήματα, για να δημιουργήσει στα παιδιά περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες ευκαιρίες για μάθηση. Η μία ιδέα φέρνει την άλλη και τα παιδιά σκέφτονται να τυπώσουν τη σχολική εφημερίδα του χωριού με τις ιστορίες και τα κατορθώματά τους!

Η αρχή της συνεργασίας, που κυριαρχεί στην τάξη του, δεν θα μπορούσε να λείπει από την προσωπική του ζωή. Αλληλογραφεί με συναδέλφους του σε όλο τον κόσμο ανταλλάσσοντας αμφιβολίες για τις μεθόδους, σκέψεις για τις εναλλακτικές, ιδέες για επινόηση τεχνικών με τα υπάρχοντα μέσα. Με βάση την αλληλογραφία των δασκάλων επιτυγχάνεται και η διασχολική αλληλογραφία. Οι μαθητές του ανταλλάσσουν γράμματα με μαθητές άλλων σχολείων μαθαίνοντας για το φυσικό περιβάλλον του τόπου και προσωπικές πληροφορίες για τους νέους τους φίλους, στέλνουν δέματα με τοπικά προϊόντα και βιβλία. Με τη βιωματική μάθηση τα παιδιά εφοδιάζονται με συναισθήματα, αναμνήσεις και σταθερές γνώσεις για τη ζωή.

Ο Celestin Freinet σκεφτόταν και δρούσε πολύ πιο μπροστά απ’ ό,τι καταλάβαινε και αποδεχόταν η εποχή του. Κάποιοι τον θαύμασαν, άλλοι τον φθόνησαν, όλα τα παιδιά τον αγάπησαν. Όταν οι συνθήκες τού απαγόρευσαν να είναι δάσκαλος, εκείνος δεν τα παράτησε και οραματίστηκε το δικό του μικτό σχολείο για όλα τα παιδιά του λαού. Το έχτισε ο ίδιος με τη βοήθεια μικρών-μεγάλων υποστηρικτών του, το σχολείο που έγινε ζωντανό εργαστήρι της παιδαγωγικής επιστήμης στα μετέπειτα χρόνια και πρότυπο για να χτιστούν περισσότερα σε όλο τον κόσμο.

Submit to FacebookSubmit to Twitter